i fly so high...

wilburwantstokillhimself:

Bu videoyu hayattan zevk alacağını düşünen, büyük umutları olan bir genç olarak izlemeye başladığınızda başınıza geleceklerden haberdar olmuyorsunuz. “Her şey eninde sonunda güzel olacak.” tesellisiyle günlerin geçmesini beklerken, kabullenmek istemediğiniz bir gerçek çarpıyor yüzünüze. “Hayır, bir şeyler yanlış da gidebilir.” Her istediğinizin kucağınıza düşmeyeceğini, her zaman kazanan olmayacağınızı 38 saniye içerisinde anlıyorsunuz. Yıllar boyunca kulağınızı tıkadığınız ve belki de asla gelmeyeceğini umduğunuz haber, o yaştaki bilinçsizlikle güzel bir Pazar sabahı PlayStation kolunun bozulmasından daha fena bir etki yaratıyor.

İkinci tekil şahıstan bire geçelim, zaten çok uzakta değildik. Görüntülerin kaydedildiği o anda Morrissey’in sesi çatallaşıyor, şarkının sözlerini “Let me have who I want” olarak değiştiriyor, gözlerini kapatıyor ancak bir mısra daha söyleyecek gücü kendinde bulamıyor. Videoda gözükmüyor ancak onun sahnede diz çöküp şarkı sonuna kadar o halde durduğunu hatırlıyorum. Acı çektiği belli ve eğer Morrissey de sahnenin ortasında ağlamaya başlıyorsa biz bu hayatla nasıl başa çıkacağız pek bir fikrim yok. *

Araf’ın hikayesini okurken, ”(…) hiç değişmeyen bir monotonlukta, sanki bir gün hayatlarının birden bire değişivereceği beklentisi ve hayalinde, aslında neredeyse içinde yok olup gittikleri bir vakumun içinde, biteviye çalışarak yaşarlar.” cümlelerinde takılı kalmıştım. Herkesin, bir gün bir şeylerin değişeceğine inanıp aynı zamanda da değişmeyeceği bilinciyle yaşamına devam etmesi tuhaf ve acıklıydı. Derken tam da bu tuhaflıklar anında, acıklı hallere kafa yorarken çıkageldi o ümidi kestiğim değişiklik.

Belki bir sokakta, belki bir evin içinde ya da bir şarkıda gelip vuracak yine geçmiş. Ama dibe sürükleyen her neyse, bir gün -elbet bir gün- yok oluyor kendi girdabında. 10 yıl sonra aradığın huzuru bulacaksın deselerdi, inanmazdım, 10 yıldır inanmadım da. Şimdiyse inanacak ne çok şey, yaşanacak ne güzel bir hayat var diye düşünürken, Morrissey’in bu videodaki hali kurcalıyor aklımı. Dibi görmeli, çıkmasını da bilmeli. Ama çıkarken bile bir gün yine orada olabileceğini ve yine oradan çıkabileceğini bilerek çıkmak, en güzeli.